Dagbald Waterland plaatst wekelijks op vrijdag een kort artikel over een onderwerp binnen het thema rouw. Het is een breed thema waarbij gedacht kan worden aan bijvoorbeeld graf- en/of rouwmonumenten, symboliek op en rond de begraafplaats of het kerkhof, rouwkleding (onder andere binnen de klederdracht), verdwenen gebruiken (wie weet bijvoorbeeld nog van de aanspreker die de deuren langs ging?

Het lijkenhuisje (Een verhaal uit de verhalenbank)

Er waren eens een paar jongens uit Broek in Waterland die niet bang waren uitgevallen. Een van hen vroeg aan een kameraad: "durf jij naar 't lijkenhuisje te gaan? " "Ja, waarom niet? " was het antwoord. Op een avond zou het dan gebeuren, maar een andere jongen was er tevoren naar toe gegaan en had zich daar verborgen. Ze hadden tegen die waaghals gezegd: "als bewijs dat je er geweest bent, moet je een been meenemen". En toen hij in het lijkenhuisje kwam, nam hij dan ook het eerste het beste been dat hij zag. De jongen die daar verborgen zat, zei daarop met verdraaide stem: "da's mijn been". Zijn kameraad liet toen het been vallen en nam een ander, maar weer klonk het: "da's mijn been". Opnieuw liet hij het been vallen, greep een derde been en weer hoorde hij die stem: "da's mijn been! " "Och kerel", zei de jongen toen. "Meer benen heb je niet; nou ga ik met deze schoot."